Als het leven pijn doet

Lente

De ooievaar in mij is weer terug van een bijzondere reis.
Vol van opgedane wijsheid.
Er moet een ei gelegd worden in het nest van LUDYK.
Dus bouwt de ooievaar in mij weer aan het nest om plek te maken voor dit nieuwe leven.

 

Op 25 en 26 maart 2018 deed ik mijn examen van de Phoenix-opleiding:

Op de Rand van het Licht:
over Rouw en Ritueel

Ik kwam met de vragen:

  • Hoe kan ik de dood omhullen, dragen en plek geven in mijn sterflijk leven?
  • Kan en mag ik van mezelf opnieuw in het volle leven staan, ook nu de dood zo in mij leeft?

Wat ik ingebracht heb:

  • Mijn ervaring om uit elke dood weer op te staan.
  • Om zowel het leven als ook de dood in de ogen te kijken.
  • Hen beiden als mijn grote leermeesters te zien.
  • Zowel het leven als de dood nodig heb om te transformeren tot wie ik in wezen ben.

Lees mijn persoonlijke verslag…

 

Als het Leven Pijn doet

Heerlijk, het wintert echt! De plassen zijn weer dicht gevroren. We kunnen over het water lopen of schaatsen. De natuur is tot op het bot kaal en koud. Wij kunnen ons erop kleden en trekken de natuur in om van dit fenomeen te genieten.

We kijken uit voor de wakken en zijn op onze hoede wanneer er plassen water zijn. We blijven aan de kanten waar het ondiep is. Nemen geen risico. Misschien een overzichtelijk risico, waarbij we hooguit tot onze knieën in het water terecht komen als we door het ijs zakken.

Als het leven pijn doet en je een groot verlies lijdt, kan je dat ervaren als een winterperiode in je leven.
Je leven kan dan ijzig koud voelen. En je bestaan onvast en glibberig. Hoe je ook op je hoede bent voor wakken, plotseling krijg je het gevoel dat je door het ijs gezakt bent. Je doet verwoede pogingen om je hoofd boven water te houden. Na de schrik van kou probeer je naar het licht te zwemmen. Maar de lichte plekken blijken de onderkant van het ijs te zijn. Onder het ijs geschoven, word je bevangen door angst. Waar moet je heen?

Onder het ijs, komen de plekken waar het water nog vloeibaar is, waar wakken in het ijs zijn, ons voor als donkere plekken. Als duisternis waar we instinctmatig van weg willen.
Pas wanneer we tegen ons instinct in, door het duister van het wak zwemmen, weg van het licht, krijgen wij het daglicht en de zon in ons leven weer te zien.

Winterperioden kunnen ons leren om onze gewoonten, ingegeven door instinctmatig gedrag, te veranderen, zodat wij niet verdrinken in een grote poel van duisternis en ijskoud water. Door de duistere en koude periode heen ontdekken we dat er ook voor ons een voorjaar komt. Een voorjaar met de warmte van het voorjaarslicht. Met al de energie die de behoefte en kracht heeft om nieuw leven te creëren. Op die manier leer je het verlies te omhullen en te dragen als een bijzondere en groeizame periode in je leven.

Leef de seizoenen in de wetenschap dat na elk seizoen zich de volgende aandient tot aan je laatste winter.

(Geïnspireerd op het Sonnet XXVII, van Lars Gustafsson, vert. J. Bernlef )

Ben jij ooit door een duistere periode heen gegaan? Of zit je er middenin? Wil jij iets delen over deze periode in jouw leven op dit blog? Of wil je er met mij persoonlijk over praten? Laat het me maar weten.

Als het Leven Pijn doet

Nieuwjaarsduik-blog

In de dagen na Nieuwjaar voelen veel mensen zich uitgedaagd om het komend jaar hun leven een andere wending te geven. Om daar waar vorig jaar niet veel van terecht gekomen is nu maar eens te gaan ondernemen. Goede voornemens staan soms te dringen om vooraan in de rij van gedachten te komen.
Nu moeten we maar eens…….

Of kunnen we onszelf moed inspreken om maar eens…….

 


Moet of Moed

Wat verdrietig en moedeloos zit ze tegenover mij. Gisteren heeft ze een sollicitatiegesprek gehad.

Wat moet ze nou? Ze voelt zich afgewezen bij haar sollicitatie, iemand anders paste beter op die plek. Ze voelt zich 2de keus. Mag wel voor 6 uur per week komen werken, in de zelfde groep waar ook degene werkt die de baan wel gekregen heeft. Moet ze nu als 5de wiel aan de wagen mee gaan draaien?

Alles in haar zegt dat ze niet wil maar wel moet. De gemeente hijgt in haar nek. Ze moet dit wel aannemen. Maar wat is zes uur werk?  Daarmee komt ze niet uit de bijstand

Ik zie haar frustratie en wanhoop van 2 jaar zonder werk en een minimum inkomen. Ze heeft veel verloren de laatste 2 jaar.

Ze zag er zo tegenop om na 2 jaar weer mee te draaien in zo’n groep. Maar toen ze de moed bij elkaar geraapt had, is ze gegaan. Vond het toch weer leuk. Baalde ontzettend toen de afwijzing kwam.
Maar was ze afgewezen? De teleurstelling van de tweede te zijn bracht haar weer terug bij af. Weer geen werk.

Het ‘moeten’ gaan had haar ertoe gebracht om de ‘moed’ weer op te rapen.  De aanbieding van 6 uur per week bij een grote organisatie die steeds meer mensen nodig heeft hielp haar om ook nu weer de moed bij elkaar te rapen. Als 5de wiel aan de wagen zichzelf een periode te geven waarin onderzocht mag worden wat deze werkgever voor haar kan betekenen. Of dit werk nog steeds bij haar past. 

De last werd een uitdaging. Ze veranderde van een moedeloze vrouw die van alles moet en niet wil, in een moedige vrouw die de uitdagingen die het leven geeft het hoofd biedt. 
===========================================================================

Blog-Nieuwjaarsduik

Het is nieuwjaar.

Ze belt haar vriendin.
Of ze ook naar de nieuwjaarsduik komt en meedoet.
Haar vriendin komt wel, maar doet niet mee.

Ze heeft de moed bij elkaar geraapt en komt met haar vriend.
Zo leuk om haar vriendin te zien. De begroeting is vrolijk en enthousiast.

Door hun zwemspullen mee te nemen en niet aan te trekken, heeft ze zichzelf een keuzemogelijkheid gegeven. Maar nu haar vriendin gekomen is vindt ze dat ze de sprong moet wagen.

Blog-Nieuwjaarsduik

Blog- Nieuwjaarsduik

 

 

 

 

Haar moed en haar gevoel van moeten maken samen dat ze de duik maakt onder aanmoediging van haar vriendin en alle omstanders die gekomen zijn om hen aan te moedigen.

Ze viert haar succes samen met haar vriend.

Kun jij de “moed” opbrengen om jouw eigen weg te vinden tussen alles wat je van jezelf en de wereld om je heen “moet”?